Stworzone , do ...radości , szczęścia ,mimo ...

Wyszłyśmy razem z budzącym się słońcem . Ania, ja pies. Na spacer . Czułam , czułam tak bardzo boleśnie , że może to być nasz ostatni spacer i moje przeczucia, których do dziś nienawidzę okazały się być prawdziwe . Jak mogę ich nie nienawidzić skoro spowodowały przyspieszony bieg zdarzeń , który w konsekwencji doprowadził do stanu smutku, bólu, tęsknoty. Gdyby nie moje przeczucia, nic bym nie powiedziała, niczego bym nie zepsuła i nic złego by się nie stało ale , coś mnie kusiło :”-powiedz, -powiedz, wyraź swoje wątpliwości”. Wszystko potoczyło się tak szybko i stało , tak nagle… lawina przez kamień który wyjęłam z nawisu skalnego nad pięknym szerokim kanionem którym tyle razy , najzupełniej bezpiecznie szłyśmy. Ania ja i pies. Biegłyśmy . Ania ja i pies. Płynęłyśmy , niesione szczęściem. Ania ,ja i pies. Minęło dość czasu bym wiedziała, rozumem wiedziała ,że to nie ja jestem w tym winna , że to co się stało było konsekwencją narastających nie dostrojeń, które w konsekwencji całkiem rozstroiły instrument jaki obie tworzyłyśmy tak doskonale. Nie było najmniejszej możliwości byśmy na nowo mogły zacząć stroić idealnie gdy wciąż kolejna struna była przeciągnięta a inna niedociągnięta a przez to nie stroiło. … jedyna kobieta z którą mogłam mieć dziecko, odeszła. Dziecko jakim by było stworzenie czegoś razem. Zbudowanie, stworzenie, poskładanie z drobnych kawałków, by świat był piękniejszy, by świat był szczęśliwszy, by świat był bardziej. Tak przez naturę zostałyśmy stworzone, nie do macierzyństwa co to w łonie nowe, inne, pozwala nam nosić przez chwilę a do stworzenia czegoś co radość da temu noszonemu pod sercem i jego nosicielce.