U lekarza.

…z Anią poszłyśmy do szpitala. Ania i ja. Lekarz i pacjentka. Bez drwiny, bez kpiny, bez najmniejszego … słowa nie pamiętam, więc niech tak zostanie… Było łatwo, było swobodnie, było naturalnie , było grzecznie, było … zwyczajnie.  Po latach odtworzyłam tę wizytę raz jeszcze i zupełnie inaczej ją teraz postrzegam. Na krześle siedział młody chłopak z ukrywanym grymasem na twarzy. Siedział gdy wchodziłyśmy . Siedział gdy przechodziłyśmy. Siedział gdy wychodziłyśmy . Leżał w czarnym worku otoczony przez funkcjonariuszy gdy słońce chyliło się ku zachodowi. Ania była moja, ja byłam z nią, byłyśmy razem więc nie było i nie mogło być niczego w co bym uwierzyła a co było przeciw niej a przecież, dla niej on też był, podobnie jak ja pacjentem. Ja dostałam pomoc, dostałam zalecenia ,dostałam opiekę dostałam uśmiech dostałam, za co zapłaciłam wcześniej, co takie banalne. Dostałam coś bezinteresownie ?...tak , oczywiście, owego człowieka zamykanego w czarnym worku bez , widocznych emocji na twarzy zasuwającego zamek. Opowiadano jak trzeba, co trzeba, co wypada co się powinno , co ale nie opowiadano ,że trzeba przyjść z Anią ale Ania już odeszła więc jak mam pójść, jak mam przyjść, jak mam … poprosić ? Pies niedomagał. Dostał mleka, jajek , płatków owsianych zmielonych. Dzień, dwa. Potem mięsa w kawałki pokrojonego a potem już sam dał radę jak kiedyś kość wielką powoli oporządzić do czysta. Przechodziłam. Pokazywany często aktor, opowiadał o walce z rakiem. Tłum otaczał, słuchał a on Kłamał. Kłamał, kłamał. Chłopca zamykali w czarnym worku bez słowa a przecież on też jak inni, zapłacił. Nie miał pokwitowania ?, nie miał potwierdzenia ? Czy może nie miał szczęścia znać Ani ?  Boże, tak sobie przypominam, jeszcze mi się udaje , sobie przypominać, jak to często , jak niemal zawsze, obarczają Ciebie ,że dopuściłeś ,że zesłałeś że to za Twoją sprawą, przyzwoleniem , nakazem, zmuszeniem. Dlatego ,że Cię znam , że idziemy razem, uważam ,że to nie jest Twoja wina…