Tytuł...nie, nie mam tytułu .

Nic z czego korzystam, nie jest z pracy moich rąk. Wszystko zostało mi dane. Ofiarowane. Dom. Pokoje. Łazienka. Kuchnia. Ogród. Las. Psy. Moje nie są nawet myszy w akwarium. Odwiedzają mnie  ale nie należą do mnie. Jem bułkę z masłem, której nie upiekłam. Masła  nie pomagałam zrobić. Nie czuje się pasożytem bo Kloszard umiał mi to dać. Wielka jest sztuką a może nawet jest to ponadczłowiecza umiejętność by dać i nie dołączyć poczucia winy, poczucia wstydu, że się nie budowało i całego mnóstwa nienazwanych uczuć, które zabierają spokój. Spokój odbierają. Jeszcze chwilę będę lilia która świat czyni piękniejszym ale za chwilę za te kilka lat gdy przekroczę lat czterdzieści, potem kolejne, już nie będę tak doskonałą, tak idealną by to wystarczyło za zapłatę za życie. Czymś będę musiała zacząć płacić za każdą kolejna sekundę mojego życia a może uda mi się przeciągać życie na kredyt w nieskończoność ?. Wczoraj. Pamiętam ten dzień wczorajszy od  początku do końca gdy to poszłam spać i zasnęłam. Co z tego dnia było zapłatą za życie…tylko , tylko ta chwila gdy pomyślałam o kimś kto mnie nie zna, nie wiem że jestem , nie wie że istnieję a pomyślałam ,że chcę by działo mu się dobrze tego dnia i każdego następnego. Nie mam najmniejszej wątpliwości ,że tylko ta chwila, te kilka sekund, jest wyznacznikiem wartości mojego istnienia. Nic więcej . Skąd u mnie ta pewność. Skąd ta niezachwiana pewność. Pewność jest z poczucia obowiązku bo czuję ale z przyjemnością pamiętam i wysyłam kogoś w kolejny jego dzień z moją dobrą myślą. Inaczej mu się żyje, gdy ja o nim pamiętam. Dzień w dzień, dzień w dzień… tak jak o mnie ktoś pamiętał i dzięki temu jeszcze tu jestem. Wartość całego dnia… kilka sekund w których komuś podaję rękę. Wartość całego życia.  Kilka razy zdarzyło mi się słyszeć, że umarł zły człowiek ale przed śmiercią spłacił dług a ta spłata to krótkie :”przepraszam”. Jak to tak ?... jedni ludziom łatwiej inni całego życia potrzebują by powiedzieć to krótkie :”przepraszam”.