Z zapisków Kloszarda.

Byłem  w miejscu ,które mnie nie odpycha. Usiadłem. Było ciepło pomimo chłodu jaki ludzie mieli na palcach do siebie wyciąganych. Byłem w miejscu , które mnie nie odpycha bo do niego doszedłem, sam, bez pomocy, bez towarzystwa bez mojej o nim wiedzy . Nic co ludzkie nie jest mi obce a wszystko co ludzkie jest mi wrogiem., jeśli od Ciebie nie przychodzi. Ludzie czasem plują na mnie na ulicy. Taka moda taki trend ,taki i jedyny obraz dopuścili do siebie a obraz przejmując nad nimi kontrolę. Ludzie czasem krzyczą na ulicy. Taka moda , taki obraz ,ktoś dla celu wmalował w powietrze a po chwili, ludzie za swój go uznali a potem nim powodowani przed siebie pognali i gałązkami palmowymi siekli po rękach wszystkich , którzy je do nich wyciągali. Ludzie gnający ulicami w szale jakimś, opętaniu, wariactwie szaleństwie. Nie jak konie a jak pokraki jakieś, jakieś potwory w których nie ma sensu żadnego poruszania się . Każde z członków w swoją stronę i nie da się określić. Ja nie potrafię. Jak to możliwe ,że mimo dostrzeżonego, poruszają się do przodu. Zaprogramowani. Ja nie idę . Ja nie biegnę. Ja nie daję się, oby. Ja jestem w miejscu , które mnie nie odpycha ze Starszym Panem w dwóch obrazach . Jestem a oni biegną obok. Jestem. Razem z wychudzonym psem szedłem czas jakiś bo bez towarzystwa bym nie uszedł. Pomógł mi za nadzieję ,że będę miał dla niego coś czego on potrzebuje a ja za pewność ,że on jest czymś czego ja potrzebuję. Szukałem długo w rzeczach przez innych wrzuconych do śmietnika, coś czym ucieszyłem towarzysza mojej podróży i czym zainteresowany, nie wydawał się szukać gdzie odszedłem. Nic co ludzkie nie jest mi obce a wszystko co ludzkie jest mi wrogiem a oni plują na mnie bo taka moda i taki obraz bez żadnego innego mają w głowach.