Z zapisków Kloszarda.

…na skrzynce kanapka smakuje inaczej i woda z butelki w źródełku nalana i wspomnienia i ludzie ze skrzynki, niosący swoje worki ze śmieciami, jak gdyby do spowiedzi szli, zamyśleni, schowani, szepczący . Czasem trafi się ktoś swoich grzechów nieświadomy ale to rzadkość więc i rzadko kto podśpiewuje idąc z workiem do śmietnika. Kloszarda siedzącego na skrzynce omijają coraz bardziej z daleka , coraz bardziej dbali o wizerunek a inni wiedzą , czują nawet gdy świadomości nie mają, że miejscami w każdej chwili zamienić się możemy a oni, mogą nawet nie zdążyć kupić prochowca i w jakimś chłodnym sweterku , bez skrzynki , zostać mogą. Żebracy rzucają pieniążek ale tak by się nie dotknąć, nie zarazić, nie stworzyć żadnego , dla niech złego, wrażenia. Biorę pieniążek od żebraków bo tak leczą swój strach . Żebracy są tacy smutni z uśmiechami do ust przyklejonymi. Z grzechami upychanymi daleko w głębokich kieszeniach i usprawiedliwieniami o których nie wiedzą już , gdzie je zostawili. Żebracy, mówią ,że czasy się zmieniły, że idzie nowe , że świat się zmienia i że kiedyś ciemni ludzie a teraz …a teraz ,że nie trędowaci, ze bez ran wszystkim widocznych ,że niespychani na skraj ulicy a środkiem dumnie kroczący .Mała dziewczynka, która kiedyś podskakiwała i śpiewała ,że ma bloga, przyszła jakaś smutna, usiadła  mi na kolanach i przytuliła się mocno. Nic się nie zmieniłaś dziewczynko. Nic a nic się nie zmieniłaś tylko kiedyś nie płakałaś na kolanach u Kloszarda a teraz- wiesz, już nie mam bloga , mam ciebie tu na tej skrzynce, dłubiącego patyczkiem w zębach.-kiedyś mnie zabraknie-to nic, wtedy ja albo moje dzieci usiądą na skrzynce. Ktoś zawsze usiądzie bo tak Kloszard był, jest i będzie.-sumieniem… sumieniem.