W domu na świerkach.

…witaj, dawno nie siedzieliśmy w domu na świerkach..no może i tak, może nie miałam takiej potrzeby a może Ty byłeś bardziej zajęty… no tak… przepraszam… to głupie co powiedziałam , u Ciebie zawsze jest … constans ?... tak się to nazywa ? , jednakowo… Wiesz, kiedyś byłam zazdrosna, że nie jesteś tylko ze mną gdy jednocześnie jesteś ze wszystkimi , jednak to uczucie odeszło, może dlatego ,że zazdrość sama w sobie jest zła… a może dlatego ,że nauczyłam się dzielić Tobą i dziś już nie czuję żalu gdy pojawia się świadomość ,że jesteś z nią również… chociaż przyznam ,że to dość skomplikowane się wydawało, Ty cały tu ale i tam, co więcej, w trzech osobach, tu i tam … szukam dojścia do wiedzy jak to działa i jest mi smutno i nagle przychodzi moment gdy smutek znika bo … to działa, jest oczywistością. Nie jestem głupią, nie potrafiąc nazwać wszystkich cząstek, odkrytych, z jakich składa się ziarenko piasku. Wczoraj tych cząstek było kilka, dziś kilkadziesiąt a jutro, co wszak pewne, okaże się ,że w ziarnku piasku jest cały kolejny wszechświat na którym mieszka miliardy stworzeń… wydaje się niemożliwe ?...nie wiem co się we mnie stało ale nie wydaje mi się to niemożliwe i każdą taką wiadomość przyjmuje z radością jak wtedy , gdy rodzi się nowy człowiek i nie wiem co stworzy, co sobą przyniesie, jak z nim będzie innym…. Wiesz….no tak…żart bo Ty wiesz… to ja się dowiaduję. Przestałam zadawać sobie pytanie dlaczego , jestem lesbijką. Dlaczego, z wyrzutem i pretensją. Teraz, zadaję sobie to pytanie z ciekawością. Z dziecięcą ciekawością patrząc na siebie co też ja jestem stanie, co uda mi się do świata zastanego dołożyć. Coś co przetrwa, przynajmniej mnie przetrwa, moje życie tutaj. Niezmiennie , czuję, że największą moją cegiełką jest moje westchnienie codzienne w cudzej sprawie. Nie, zbudowanie domu, nie zbudowanie firmy, nie stworzenie czegoś materialnego a to malutkie westchnienie. Mam dzisiaj trochę pracy  do zrobienia… pośpiewam Ci trochę… kołysankę.. kołysankę dla siebie a pamięć dla Ciebie