Przejmuję kontrolę.

Coś dziwnego , ale tak zdarza się co jakiś czas, coś dziwnego mnie spotyka a dokładniej, znajome kiedyś twarze spotkam , poruszając się pomiędzy ludźmi. Wiele ich i wszystkie twarze , wszyscy ludzie , ci znajomi budzą we mnie przerażenie ,że będą wspominać coś czego nie pamiętam, opowiadać rzeczy, które dawno wyrzuciłam z pamięci. Wspominać a może nawet spotkać się jeszcze raz. Są ludzie z którymi chcę się spotkać ale na nich czekam, od lat czasem, przez jeszcze wiele lat czekała będę. Nie wierzę już w spotkania. Zatrzymałam się na czekaniu. Czekaniu na kogoś ale tylko czekaniu na kogoś .Gdy długo nie spotyka się ludzi człowiek tworzy w sobie zupełnie inne potrzeby niźli miałam wcześniej. Zupełnie inny świat niźli ten w którym wcześniej. Spotkałam kobietę, kochanką się stała na chwilę i któregoś wieczoru gdy zmęczone zaczęłyśmy rozmawiać, zasugerowała mi ,że powinnam pojawić się u lekarza, pomóc sobie bo to nie jest normalne by wszystkich ludzi sprowadzić do mianownika –kochanka –nie kochanka. Koniec relacji. Nie spotkałam się z nią więcej bo jak mogło komuś przyjść do głowy by budować mój świat, który przecież ja sama , doświadczenie po doświadczeniu składam. Jak umiem, jak potrafię, jak wydaje mi się być dobrze. Gdy w końcu udało mi się odzyskać kontrolę nad własnym czasem , tak bardzo się boje ,że ktoś może mi się wtrącić  ,że ucinam wszelkie tego typu możliwości nim zaczną kiełkować.