Ikona.

…mieszkam w szałasie z gałązek własnoręcznie pozbieranych zrobionym. Każdą gałązkę znalazłam, położyłam w miejscu , które uznałam za właściwe i dopasowałam do niej kolejną i kolejną. Tak by  szałas chronił od wiatru, by chronił od deszczu, by chronił od zimna, chronił od niedelikatności, chronił od podłości, chronił od złośliwości, chronił od złego. Goszczę w nim tego jednego wyjątkowego i mile widzianego gościa. Goszczę nie zawsze. Często bywa nieobecny ale wraca a wraca na zaproszenie i wraca gdy ma gdzie usiąść. Nigdy nie przychodzi nieproszony. W moim szałasie nic nie jest jak u innych. W moim szałasie ja nie zachowuje się jak inni bo inna nie jestem. W moim szałasie nikt ze mnie nie drwi, nikt ze mnie nie kpi… bo prócz Niego nikt mnie w moim szałasie nie odwiedza . Tak żyję, tak wybrałam i takie płacę rachunki za postępowanie jednak co wspaniałe, w samości nikt ze mnie nie drwi, nikt nie kpi, nikt nie pogardza i nikt nie wyzywa z bezsilności lub z bez wartości. Namalowałam ikonę. Wiem ,że aby namalować ikonę trzeba się modlić. Nie wiem jak i do kogo więc modliłam się do tego , który wydawał mi się , najlepiej znać się na malowaniu i w pewnym momencie przyszli inni do pomocy, cały chór śpiewał i wymawiał słowa modlitwy by wszystko było jak trzeba i wszystko miało sens. Opowiedziałam przypadkowemu księdzu a tym całym malowaniu a on powiedział ,że to dyrdymały… dyrdymały powiedział… dyrdymały… może, może dla niego. Dla mnie to moje życie z którego czasem, tak jak on, ktoś drwi. Może życie, mój szałas i teraz moja ikona, która pójdzie do ludzi a oni może nawet nie pomyślą jak wielki chór świętych i ja grzeszna, ja malował i ,że nim ktoś ją poświęci, jest już poświęcona po stokroć.
   PS
  Wygodnie mi być na dnie i wcale nie tęsknię za schodami prowadzącymi wyżej. Stąd tacy zabawni są ludzie ubabrani po uszy w gównie w wciąż i wciąż próbujący udawać kwiatki na łące.